Söyle ölü dostum

Şarkıyla okuyun,

Bir kaç çocuk sanki aklımdan çıkıyormuşsun gibi seni bana hatırlatma telaşında be dostum.
ölüm haberinin olduğu o link'i bana atmadan önceye kadarda oldukça başarısızlardı.
ama inanamadım işte ben hala öldüğüne,
bir haber sitesinde hayatın soğukluğu ve netliğiyle ''yaşamını yitirdi.'' yazısını görmek zoruma gitti.

mutlu bir fotoğrafta kalan her şey acıttı canımı.
fotoğraflar acıttı dostum!
hani o koridorlar,
hani o sigaranın amınakoyulduğu park,
hani o evlerin içi, hani o sokaklar!
hepsi acıttı dostum,
hepsi!

her şeye herkese kızıp, ölünce "beni yakın ulan" diye bağırmak istenildi.
her şeyimi yakın,
kimse görmeden yakın,
kimse ağlamadan,
kimse üzülmeden...

daha fazla kimse ölmeden...

ve şimdi ağlandı işte. oldu mu be, a dostum! oldu mu lan!

ölüm, susturuyor be dost...
düşündürüyor üstelik. senin yürüyüp de benim görmediğim yolları,
senin bilip de benim tatmadığım lezzetleri, senin sevip de benim sevemediğim şeyleri,
senin bilip de benim bilmediklerimi.
senden öğrendiklerimi, öğreneceklerimi, paylaştıklarımı, paylaşacaklarımı.
bu gidiş, inkar ettiğin kadar sıkıştırıyor gırtlağı.
hiç olmamış gibi davranmayı öğrenmek ne zormuş be dost...
Öyle içten söylüyorum ki şunu;


Yakın lan beni..
Yakın!

''Söyle bana küçük adam, çok erken değil mi?''

Peterpan